Drzewo do samego nieba

Krótkie opracowanie Krótko o utworze Drzewo do samego nieba to opowiadanie Marii Terlikowskiej, wydane po raz pierwszy w 1975 roku. Utwór jest zapisem wspomnień jednego z braci Lichockich. Opowiada on o przygodach, które przeżył wraz ze swoim bratem, Staszkiem. Chłopcy wspinali się na drzewo, które ro- sło na podwórku pomiędzy trzema kamienicami. Dwaj drugoklasiści poznawali swoje najbliższe otoczenie z nieco- dziennej perspektywy. Zaglądali do mieszkań kamienicy z coraz wyż- szych konarów starego drzewa. W ten sposób chłopcy zaprzyjaźnili się z Dorotą, mieszkanką drugiego piętra, której podarowali kota – Zezusia. Zyskali również sympatię pani Rachlińskiej. Starsza kobieta przekonała mamę chłopców, że zabawa na drzewie jest bezpieczna. Bracia zawarli także znajomość z uczęszczającym do piątej klasy Pawłem. Chłopiec ten zeskoczył z drzewa wprost pod koła samochodu (na szczęście skończyło się na złamanej nodze). Mieszkańcy kamienicy nie pozwolili jednak ściąć drzewa. Uznali, że większym zagrożeniem dla dzieci jest ruch sa- mochodowy na podwórzu. Drzewo do samego nieba to opowiadanie o uczuciach – przyjaźni i miłości – którymi darzą się dziecięcy bohaterowie. Autorka sugeruje, że wyobraźnia i wrażliwość mogą rozwijać się przede wszystkim dzięki relacji z naturą . Należy więc o nią dbać, troszczyć się o nią jak o przyjaciela. Życie na małym podwórku odzwierciedla również co- dzienność połowy lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Drzewo ros- nące między starymi kamienicami jest miejscem zabaw, schronieniem, szkołą życia dla dzieci, otwiera pole wyobraźni.