Opowiadania - Tadeusz Borowski

Pełne opracowanie Biografia Tadeusza Borowskiego Tadeusz Borowski urodził się 12 XI 1922 r. w Żyto- mierzu na Ukrainie. W 1932 r. wyruszył wraz z bratem w podróż do Polski. Ich ojciec oczekiwał na granicy, matka dotarła dwa lata później. Zamieszkali w War- szawie. Borowski uzyskał maturę w 1940 r. na tajnym komplecie II Państwowego Gimnazjum Męskiego im. Tadeusza Czackiego. Następnie studiował polonistykę na podziemnym Uniwersytecie Warszawskim, pracu- jąc równocześnie jako magazynier. W czasie studiów poznał swoją przyszłą żonę, Marię Rundo. Od 1941 r. uczestniczył w podziemnym życiu kulturalnym. Odczytywał m.in. swoje utwory na spotkaniach autorskich. W grudniu 1943 r. został aresztowany i poprzez więzienie na Pawiaku trafił do obozu w Oświęcimiu, skąd w 1944 r. został przetransportowany do obozu w Natzweiler-Dautmergen, a później do Dachau-Allach, gdzie przebywał do wyzwolenia przez armię amerykańską (1 V 1945). W 1946 r. powrócił do kraju. Ukończył studia, pracował m.in. w mie- sięczniku „Świat Młodych”, w 1947 r. został redaktorem miesięcznika „Nurt”. Był zastępcą szefa biura prasowego Światowego Kongresu Intelektualistów we Wrocławiu i redaktorem kongresowej gazety „W Obronie Pokoju”. W latach 1949–1951 pracował w Polskim Biurze Informacji Prasowej w Berlinie. W 1948 r. wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR). Jako poeta zadebiutował w 1942 r. cyklem Gdziekolwiek ziemia… W wierszach obozowych, wydanych w zbiorze Imiona nurtu (Monachium, 1945), doszedł do głosu tragizm osobistej winy i wynikający stąd nakaz obrony człowieka. Cykle opowiadań Pożegnanie z Marią i Kamienny świat (oba z 1948 r.) wywołały ostry spór o postawę autora, któremu zarzucano cynizm i umyślną brutalizację obrazu życia obozowego. Twórca chciał jednak powiedzieć prawdę i nie upięk- szał swych doświadczeń. Z wielką pasją natomiast odsłaniał cały mechanizm zbrodni. Ukazywał ludzi upodlonych strachem, zapominających o ludzkiej godności z lęku przed torturami i śmiercią. W kilku opowiadaniach, napisa- nych pod koniec życia, próbował się też zajmować aktualną problematyką (m.in. Mała kronika wielkich spraw z 1951 r. i wyd. pośmiernie Czerwony maj z 1953 r.),