Opracowania lektur - motywy - liceum/technikum

Wiara motyw 204 NOTATKI Jak święty Franciszek oswoił dzikie turkawki Pewnego dnia św. Franciszek spotkał młodzieńca niosącego na targ schwytane turkawki. Świę‑ temu zrobiło się żal ptaków. Poprosił chłopca, aby mu je oddał. Potem wygłosił do nich kazanie, w którym napomniał je, aby nie pozwalały się tak łatwo schwytać. Obiecał też zbudować im gniazda, by mogły zgodnie z wolą bożą żyć na wolności i rozmnażać się. Święty Franciszek wypełnił swoją obietnicę, a ptaki oswoiły się i bardzo przywiązały do swego opiekuna i jego towarzyszy. Zaś mło‑ dzieńcowi, który podarował świętemu turkawki, Franciszek przepowiedział, że kiedyś i on zostanie zakonnikiem‑franciszkaninem. Motyw  wiara jako zaufanie i nadzieja zbawienia f f Bogurodzica Bogurodzica to najstarsza zapisana polska pieśń religijna, zachowana wraz z melodią i jedno‑ cześnie cenny zabytek języka polskiego, czyli jeden z najstarszych zachowanych tekstów w języ‑ ku polskim. Utwór powstał prawdopodobnie w pierwszej połowie XIII wieku. Jego zapis pochodzi z początku XV wieku – dokładnie z roku 1407. Są to dwie zwrotki rękopisu wraz z nutami (tzw. Bogu- rodzica właściwa ). Autor pieśni nie jest znany . W Średniowieczu była to także bardzo popularna pieśń rycerska . Pieśń jest zbiorową modlitwą do Maryi i Jej Syna – Jezusa Chrystusa i wyznaniem wiary w moc orędownictwa Matki Bożej. Pierwsza zwrotka to  apostrofa do Maryi i jednocześnie prośba o wsta‑ wiennictwo u Chrystusa i wyjednanie obfitych łask. Maryja jest tutaj przedstawiona jako pośredniczka między Bogiem a ludźmi, wywyższona, majestatyczna, łaskawa. Druga strofka to prośba zbiorowego podmiotu lirycznego skierowana do Syna Bożego , aby przez wzgląd na Jana Chrzciciela wysłuchał modlitw i zesłał proszącym łaskę pobożnego życia, zaś po śmierci dał im życie wieczne. Obie strofy kończą się greckim zwrotem Kyrie elejson , który w tłumaczeniu brzmi: Panie, zmiłuj się nad nami i tutaj ma charakter powtarzającego się refrenu. Utwór ma charakter religijny i wpisuje się w  średniowieczną wizję człowieka, dla którego Bóg i sprawy zbawienia duszy stanowiły wartości nadrzędne (teocentryzm) . Ponadto nawiązuje do tomi‑ stycznej (opartej na poglądach św. Tomasza z Akwinu) hierarchii świata i idei pośrednictwa między Bogiem a człowiekiem: podmiot liryczny (wierni) zwraca się do Maryi o wstawiennictwo do Syna Bożego, odwołując się także do osoby św. Jana Chrzciciela, poprzednika Mesjasza. Zanoszenie próśb do Boga nie w formie bezpośredniej modlitwy, lecz poprzez pośredników – Matkę Boską i świętych (tutaj: Matka Boża i św. Jan Chrzciciel) było charakterystyczne dla Średniowiecza, gdyż w tej epoce wierni postrzegali samych siebie jako zbyt grzesznych i niegodnych, aby mogli zwracać się do samego Boga. Jednocześnie utwór jest wyrazem głębokiego zaufania w to, że szczera wiara i prośby o Boską opiekę stanowią źródło spokojnego życia i są drogą do zbawienia po śmierci. Motyw wiary w innych lekturach Antygona Sofoklesa Wiara jako podstawa nakazów moralności, które mają tak ogromne znaczenie, że bohaterka woli umrzeć niż odstąpić od ich przestrzega‑ nia. Kazania sejmowe ks. Piotra Skargi Wiara jako wyznacznik jedności państwowej, podstawa wspólnej dla państwa etyki, moralności, norm społecznych, decydująca o sile kraju. Apostrofa – bezpośredni zwrot do osoby lub bóstwa.