Opracowania lektur i wierszy - szkoła podstawowa - klasy 1-3

Julian Tuwim, Dwa wiatry 9 JULIAN TUWIM Biografia Żył wblatach –, był poetą wszechstronnymb– pisał satyrycz- ne teksty dla kabaretów, przepiękne liryki miłosne, wiersze patriotycz- ne ibutwory dla dzieci. Każdy zbnas zna pełne humoru wiersze: Lokomo- tywa , Ptasie radio , Zosia Samosia , Pan Hilary czy Słoń Trąbalski . Wbczasie II wojny światowej przebywał nabemigracji, gdzie pisał poemat obswej ojczyźnie, zatytułowany Kwiaty polskie . DWA WIATRY Jest to poetycki opis wiosennego wiatru (kwitną drzewa owocowe), abwłaściwie dwóch wiatrów: spokojnego ibrozbawionego. Panuje tu nastrój radości zbbudzącej się dobżycia przyrody, zbpanującej wokoło wiosny. Bohaterami wiersza są dwa wiatry. Jeden zbnich jest nazwany „pędziwiatrem” b– jest szybki, zwinny, porywisty, wprowadza zamęt wbsadzie ibwbpolu. Drugi to leciuteńki zefi- rek, który „liście pieścił ibszeleścił” wbsadzie, jest spokojny, delikatny, cichy. Autor wiersza opisał wiatry zabpomocą czasowników b– wykonują one czynności, zostały ożywione. Wbpierwszych dwu strofach wiersza wiatry zostały przedstawionewbsposób kontra- stowy: ten zbpola jest niespokojny, to łobuz, który świetnie się bawi, urządzając sobie zawrotne gonitwy wbprzestworzach. Drugi jest spokojniejszy, lubi ład ibporządekb– deli- katnie muska liście drzew wbsadzie, powodując szelest liści ibkwiatów, dlatego poeta pisze obnim, że „grał” wbsadzie. Wbostatniej strofie wiatry bawią się razem. Okazuje się, że ibdrugi wiatr jest chętny dobzabawy, trzeba go dobniej tylko odpowiednio zachęcić. Radość ponosi oba wiatry, zaczynają wspólnie figlować. Poeta przedstawił wb sposób kontrastowy również dwa obszary wbwierszu: pole ibsad. Wbpolu panuje gwar, ruch, nabotwartej przestrzeni doskonale słychać świst wia- tru. Wbsadzie jest cicho ibspokojnie. Wiatry idą psocić wbpoleb– sad pozostaje jakby wbuśpieniu ibrozmarzeniu: „Abwbsadzie cicho, cicho…”. Wiersz liczy trzy strofy złożone zbróżnej liczby wersów: , , . Ostatni wers został oddzielony odb całości. Dzięki temu spokój sadu został wyraźniej skontrastowany zbzamieszaniem, jakie swoją zabawą zrobiły wiatry wbpolu. Rymy wbwierszu są wbwięk- szości dokładne: wiał b– grał , ptaki b– wiatraki , licho b– cicho , wiał b– mdlał . Artystyczną funkcję pełnią także czasowniki, których poeta nagromadził wbwierszu bardzo dużo: wiał, fiknął, spadł, grał, pieścił, szeleścił, skoczył, zawiał, zaszybował, zako- łował, przewrócił się, wpadł, sfrunął, parsknął, lata, gonią, mkną, dmą, łobuzują. Dzięki takiemu ich nagromadzeniu tekst wiersza jest bardzo dynamiczny b – pełen ruchu, pędu.