Repetytorium maturzysty - język polski

WIEDZA O JĘZYKU 406 Do znaków konwencjonalnych zaliczamy również znaki językowe (werbalne) . Części składowe znaku językowego to: • treść (strona dźwiękowa, czyli artykułowane dźwięki) • forma (strona graficzna, czyli pismo) Słowo jest najbardziej precyzyjnym rodzajem znaku. Znaki językowe pełnią wiele funkcji, w tym: informują o rzeczywistości (nazywają rzeczy), wyrażają pragnienia, myśli, uczucia, pozwalają wywierać wpływ na postawę i zachowanie odbiorcy. Charakter znaku mają także: • intonacja • staranny zapis, używanie wielkich liter • znaki niewerbalne (mimika, gesty, pozycje ciała i ruchy, inne dźwięki) JĘZYK JAKO SYSTEM ZNAKÓW. PODSYSTEMY JĘZYKA Język – skomplikowany otwarty system znaków umownych (konwencjonalnych) służący do poro- zumiewania się w obrębie danej społeczności. Każdy język składa się ze zbioru znaków językowych, które odbieramy za pomocą zmysłu słuchu (ciąg dźwięków), wzroku (ciąg liter) lub dotyku (ciąg liter zapisany pismem Braille’a). Zbiory te są uporządkowane wewnętrznie i mają określoną strukturę, czyli tworzą system . Kto nie zna znaczenia znaków i reguł ich stosowania, ten nie zrozumie przekazu. Charakterystyczne dla systemu językowego jest to, że jego podstawowe jednostki, nie- mające charakteru językowego (fonemy/głoski), składają się na większe elementy będące znakami (morfemy, wyrazy). fonem (głoska)  morfem  wyraz  wypowiedzenie  tekst Głoska – najmniejszy element formy dźwiękowej wyrazu. Fonetyka – nauka o głoskach. Fonem – najmniejsza materialna cząstka języka, składnik postaci brzmieniowej jego elementów. Morfem – najmniejszy element mający określone znaczenie. Wyraz – połączenie morfemów, najmniejsza samodzielna jednostka znaczeniowa języka, która może pełnić funkcje nazwy. Zdanie (wypowiedzenie) – połączenie wyrazów, najmniejsza jednostka języka, która może pełnić funkcję samodzielnego komunikatu.