Ściąga - liceum, technikum - cz. 1 - PO REFORMIE

169 Ignacy Krasicki · Do króla Satyry Wydane w dwóch księgach (w roku 1779 i 1784) satyry Krasickiego obnażają i ośmieszają liczne wady społeczeństwa polskiego: pijaństwo, skłonność do hazardu, zacofanie i ciemnotę szlachty, brak krytycyzmu w stosunku do przej- mowanej obcej kultury.  Zapami ęta j !  Satyra – jest utworem synkretycznym, posiadającym cechy epiki oraz liryki ; za cel stawia sobie piętnowanie i ośmieszanie ludzkich przywar, wad, zachowań, a także obyczajów, polityki, konkretnych stanowisk, grup społecznych, idei, zjawisk lub stosunków społecznych. Posługuje się komicznym wyolbrzymieniem oraz ironią. Ukazuje świat w krzywym zwierciadle, choć nie daje gotowych rozwiązań. CECHY GATUNKOWE SATYR • karykaturalność postaci, deformacja przedstawionej rzeczywistości w celu wyjaskrawienia zjawisk negatywnych; • typowość, uogólnienie osób i zjawisk; • ośmieszanie, negacja zjawisk i postaw; • brak postawy mędrca i sędziego, tylko wzór ironicznego nauczyciela propo- nującego umiar i rozwagę; • bezimienna krytyka wad; • wykorzystanie różnych typów komizmu (sytuacyjny, słowny, postaci), ironii i groteski; • poruszanie aktualnych tematów społecznych, politycznych, obyczajowych; • zakończenie puentą, będącą wnioskiem i mającą skłonić do zastanowienia.  Do króla  Jest to satyra dedykacyjna, pozornie sprzeczna z założeniami gatunku . Satyra powinna ośmieszać, atakować opisywane osoby lub ich postępki i cechy charakteru. Utwór Do króla , przy pobieżnym odczytaniu, może zostać uznany za atak na króla Stanisława Augusta Poniatowskiego oraz krytykę spo- sobu, w jaki rządzi państwem . Podmiotem lirycznym jest typowy osiem- nastowieczny Sarmata, szlachcic niechętny królowi i wszelkim reformom Rzeczypospolitej. Stawia królowi pięć kardynalnych zarzutów, pokrywających · Gatunek literacki: satyra (gatunek synkretyczny)