Ściąga - liceum, technikum - cz. 3 - PO REFORMIE

Młoda Polska 76 c. obecność symbolizmu w Weselu to przede wszystkim akt II, w którym na scenie pojawiają się goście z zaświatów: Stańczyk, Rycerz, Hetman, Upiór czy Wernyhora. JĘZYK W WESELU Stanisław Wyspiański dzięki dialektyzacji (rodzaj stylizacji, który polega na wprowadzeniu elementów gwarowych do języka całego utworu lub jego fragmentów , np. dialogów) sprawił, że język Wesela jest barwny, żywy, dosko- nale wzbogaca obraz bohaterów bronowickiej wsi. Wyspiański wprowadził do utworu elementy z gwary małopolskiej – to stylizacja gwarowa. Język ten dominuje przede wszystkim w dialogach. W języku można dostrzec: • mazurzenie (wymawiane „c” zamiast „cz”, „s” zamiast „sz”, „z” zamiast „ż”): po cóz , cytomy • wymiana samogłosek nosowych „ą” i „ę” na „om”, „em”, „e”: chcom , obśmiwajom • zamiana „a” na „o” : pon tylo się spodziwo , godać , wygodała • niepoprawna odmiana : roki , do światu • słownictwo typowe dla gwar małopolskiej : kajsi , ino , wprzódy , syćko Stylizacja gwarowa w Weselu ma na celu przybliżyć czytelnikom czas, w którym rozgrywa się akcja, ukazać w pełni bronowicką chatę, zindywidu- alizować język postaci oraz uwypuklić kontrast między chłopami i ogarniętą chłopomanią inteligencją.