Vademecum matura - fizyka

160 TERMODYNAMIKA ZAŁOŻENIA GAZU DOSKONAŁEGO I ZASTOSOWANIE RÓWNANIA GAZU DOSKONAŁEGO (RÓWNANIA CLAPEYRONA) DO WYZNACZENIA PARAMETRÓW GAZU Podstawą teorii kinetyczno-molekularnej gazów jest model gazu doskonałego. Gaz doskonały – układ złożony z dużej liczby cząsteczek, atomów lub cząsteczek oddziałujących między sobą tak słabo, że mogą poruszać się w całej dostępnej dla nich przestrzeni. Zajmować się będziemy głównie tzw. gazem doskonałym. Gazy, które występują w przyrodzie, nie są gazami doskonałymi, lecz w dobrym przybli- żeniu, przy założeniu ich małej gęstości, spełniają wszystkie założenia modelu gazu doskona- łego. Założenia te są następujące: 1. Gaz zbudowany jest z cząsteczek. Jeden mol gazu doskonałego, który zajmuje w warun- kach normalnych objętość 22,4 dm 3 , zawiera ( liczba Avogadra ) 6,02 ∙ 10 23 cząsteczek. 2. Cząsteczki gazu doskonałego są bardzo małe – tzn. ich wymiary w stosunku do odległości między nimi można pominąć. 3. Cząsteczki zderzają się sprężyście ze sobą oraz ze ścianami naczynia, w którym się znajdu- ją, ale nie oddziałują na siebie wzajemnie siłami grawitacyjnymi (przyciągania). 4. Teoria kinetyczna gazów wyjaśnia makroskopowe własności gazu na podstawie praw rzą- dzących ruchem atomów i cząsteczek. Gaz doskonały jest pewnymmodelem gazu rzeczywistego. Gdy gaz rzeczywisty jest do- statecznie rozrzedzony, np. powietrze atmosferyczne, to z dużym powodzeniem można go traktować jako gaz doskonały. BYŁO NA MATURZE 2019 BYŁO NA MATURZE 2018