Dziś wspomnijmy najsłynniejsze wesele w historii polskiej literatury!
Mowa oczywiście o dramacie Stanisława Wyspiańskiego!
- Ślub i zabawa, do których nawiązuje Wesele miały miejsce aż 120 lat temu! 20 listopada 1900 roku poeta Lucjan Rydel w Bazylice Mariackiej w Krakowie ożenił się z Jadwigą Mikołajczykówną. Następnie razem z gośćmi bawili się w dworku Włodzimierza Tetmajera na Bronowicach.
- Tadeusz Boy-Żeleński wspominał, że wesele Lucjana Rydla trwało aż trzy dni!
- Chata, w której odbyło się wesele, nadal stoi. Co więcej, każdy może zwiedzić jej wnętrze! Przy ulicy Tetmajera 28 znajduje się muzeum zwane Rydlówką. W każdą rocznicę wesela przed budynkiem, przy oknie do pokoju Tetmajera, odbywa się tzw. osadzenie chochoła (czyli okrywanie krzaku róży słomą).
- Kiedy Stanisław Wyspiański po raz pierwszy zapisał treść Wesela nie uwzględnił opisu dekoracji. Didaskalia zostały dodane dopiero w pierwszym wydaniu książkowym i były wzorowane na scenografii przedstawienia, które miało miejsce zanim dramat został wydany.
- Lucjan Rydel, czyli pierwowzór postaci Pana Młodego, znał się z autorem Wesela od dziecka, byli uczniami gimnazjum św. Anny w Krakowie. Niestety Rydel nie był zadowolony z tego, jak został opisany przez Wyspiańskiego i ich relacje nieco ochłodziły się po publikacji dramatu…
- Jedną z najpopularniejszych kwestii wypowiadanych w Weselu jest wypowiedź Panny Młodej Trza być w butach na weselu. Była to odpowiedź na propozycję Pana Młodego, by żona ściągnęła buty, skoro bolą ją nogi. Oburzenie Panny Młodej wynikało z tego, że buty były dla chłopów bardzo ważne. Jeśli żadnych nie mieli, pożyczali je na wielkie uroczystości. Tego typu gafy Lucjana Rydla doprowadziły do tego, że przez chłopów był nazwany… niewychowanym!
Grafika: Karolina Rymut
Wesele
W podkrakowskiej wsi Bronowice w roku 1900 odbyło się wesele Lucjana Rydla z chłopką Jadwigą Mikołajczykówną. Wydarzenie stało się kanwą do jednego z największych polskich dramatów – Wesela Stanisława Wyspiańskiego.
Na przełomie wieków Polska wciąż nie istniała na mapie Europy. Na weselu bawią się przedstawiciele różnych grup społecznych i nacji. Każda z nich ma inne problemy i inne marzenia, ale pamięć o niepodległej Polsce wciąż jeszcze jest żywa.
Wielki dramat mówiący o uczuciach Polaków, ich pragnieniach, marzeniach, bohaterach narodowych, ale i upiorach, które nie dają spokoju. Czy Polacy są jeszcze w stanie walczyć o niepodległość, czy pogrążą się w bezładnym chocholim tańcu?
Piękne wydanie zostało wzbogacone o reprodukcje dzieł z epoki – Teodora Axentowicza, Jacka Malczewskiego, Leona Wyczółkowskiego i samego Wyspiańskiego – oraz o niezwykle ciekawą „Plotkę o Weselu Wyspiańskiego” Tadeusza Boya-Żeleńskiego.
Wydanie w twardej oprawie jest szczególnie trwałe i wytrzymałe. Polecamy!
Wesele
Koniec XIX wieku – w galicyjskim zaciszu Polacy powoli przywykają do tego, że ich kraju nie ma na mapach Europy. Nie wszyscy się z tym pogodzili, każdy z uczestników bronowickiego wesela nosi w sobie marzenie o niepodległości Polski. Czy narodowa solidarność, braterstwo chłopów i inteligencji jest możliwe? Czy Polacy pozostaną w błędnym kole poczucia własnej słabości i jednocześnie marzeń o silnej ojczyźnie?
Książka zawiera pełen tekst lektury. Na końcu książki zamieszczono opracowanie, w którym znajduje się bardzo szczegółowe streszczenie oraz drugie skrócone, ułatwiające szybkie przygotowanie się przed lekcją. Opracowanie zawiera ponadto plan wydarzeń, wnikliwie wyjaśnioną problematykę oraz szerokie charakterystyki bohaterów.
Wesele
Dramat Stanisława Wyspiańskiego Wesele nawiązuje do rzeczywistego wydarzenia, jakim był ślub poety Lucjana Rydla i chłopki Jadwigi Mikołajczykówny. 20 listopada 1900 roku miał on miejsce w podkrakowskich Bronowicach, w dworku Włodzimierza Tetmajera.
Dramat jest zbudowany z trzech aktów. Pierwszy to akt realistyczny, komediowy, ukazuje spotkanie środowiska inteligencji z kolorową i wesołą wsią. Drugi jest określany jako akt symboliczno-wizyjny. Pojawiają się w nim postacie takie jak Chochoł, Stańczyk i Hetman, które uosabiają lęki, poglądy i marzenia realnych osób. Akt trzeci łączy w sobie realizm i symboliczne wizje. Chocholi taniec, kończący dzieło, symbolizuje uśpienie i zniewolenie narodu.
