Faust

Opracowanie 177 CHARAKTERYSTYKA POZOSTA£YCH POSTACI Wagner — asystent Fausta, jest jego przeciwieństwem. Œlepo wierzy w możliwości nauki. Wysoko ceni wiedzę książkową. Brakuje mu życiowej mądrości i doświadcze - nia. W czasie spaceru gardzi prostymi ludźmi , których szanuje i poważa jego mistrz. Ufa tylko rozumowi, jego znajomość tajemnic życia jest więc bardzo ograniczona. Jest realistą , nie wierzy w przeczucia Fausta, że dziwne zachowanie zabłąkanego pudla kryje w sobie tajemnicę. Ufa jedynie „szkiełku i oku”. Marta — postać ambiwalentna (wewnętrznie sprzeczna). Jako sąsiadka Małgorzaty staje się powierniczką jej sekretów , np. historii o ponownym odnalezieniu przez dziew - czynę szkatułki z klejnotami. Radzi jej, by nie mówiła o tym matce, bo ta znowu odda kosztowności księdzu, który je sobie przywłaszczy (tak jak to zrobił za pierwszym razem). Wykazuje się więc sprytem i życiowym doświadczeniem . Sprzyja Faustowi w jego zamiarach uwiedzenia Małgorzaty. Spełnia nawet rolę kusicielki dziewczyny. Ale jako porzucona żona jest wciąż naiwna i  łatwo daje się oszukać Mefistofelesowi , który opowiada jej o śmierci ukochanego w dalekiej Padwie. PROBLEMATYKA UTWORU Faust porusza wiele tematów. To przede wszystkim opowieść o poszukiwaniu praw - dy, odpowiedzi na pytania o ludzkie istnienie, o marzeniach o nieśmiertelności, o pakcie człowieka z diabłem, jak również o nieszczęśliwej miłości (tragedia uwiedzionej i porzuconej Małgorzaty). Tytułowy bohater: mędrzec, uczony, poszukiwacz odpowiedzi na zagadkę istnie - nia, odrzuca wiedzę książkową i oddaje się magii. Kiedy ta zawodzi, oddaje diabłu duszę w zamian za możliwość poznania prawdy i przeżycia chwili szczęścia. Istotny jest więc w dramacie temat ludzkiego poznania (ograniczonych możliwości rozumu człowieka), istnienie sfer metafizycznych, współistnienie dobra i zła, relacja wiedzy książkowej (ograniczonej) i życiowej (istotnej, pomocnej w docieraniu do prawdy). Faust poszukuje za wszelką cenę pełni wiedzy, owo poszukiwanie stanowi jego naj - głębszą istotę. Nie potrafi odnaleźć szczęścia, zaspokoić wewnętrznej pustki, ciągłego niedosytu wrażeń. Jego postawa może być odczytana jako metafora ludzkiego życia w ogólności — nieustającej wędrówki, poszukiwania, w którym trzeba być aktywnym, bo „zatrzymanie się w miejscu” oznacza porażkę. Jeśli Faust kiedykolwiek przyzna, że nie pragnie już niczego więcej, przegra swoją duszę. Motyw zakładu Boga z Diabłem o duszę człowieka oparty jest o biblijną Księgę Hioba, gdzie ma miejsce taki zakład — w  Fauście również Bóg jest przekonany, że Faust ostatecznie oprze się pokusom i odnajdzie właściwą drogę (i tak też się dzieje). Kolejne ważne zagadnienie to kontrastowo zestawione pożądanie odmłodzonego doktora i wielka miłość nai stem kieruje pragnienie zdobycia Pewniak na teście Pewniak na teście Pewniak na teście