Kordian

33 AKT I, Scena 2 Dziwna ciekawość życia prowadzi w podróży, A za ciekawość trzeba nieszczęściami płacić, I nigdy zmysłów w jednej burzy nie utracić… (gwałtownie) Jam je utracił! Boże! zmiłuj się nade mną! LAURA Kordianie!… (Kordian milczy.) Czas powracać, już wietrzno i ciemno… KORDIAN O! pani, zostań jeszcze… Pocztówka do wydania Kordiana , autor nieznany, ok. 1930 r.