Opracowania lektur i wierszy - liceum/technikum - klasy 1-4 - PO REFORMIE

Zofia Nałkowska, Granica (lektura uzupełniająca) 505 Pen Clubu. W 1933 roku, jako jedyna kobieta, została członkiem Polskiej Akademii Literatury. Wiele podróżowała po Europie. W okresie Dwudziestolecia międzywojennego związała się z literackim ugrupowaniem „Przedmieście”, którego twórcy głosili lewicowo-socjalistyczne poglądy, a w swoich utworach eksponowali problematykę społeczno-polityczną. Lata okupacji pisarka spędziła wWarszawie, utrzymując się z prowadzenia sklepu tytonio- wego. Angażowała się w konspiracyjne życie kulturalne. W 1945 roku wyjechała do Krakowa, a następnie podjęła pracę w Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. Po wojnie była posłem na sejm, należała do KRN (Krajowej Rady Notarialnej), pracowała w redakcji tygodnika „Kuźnica”, w Towarzystwie Przyjaźni Pol- sko-Francuskiej oraz w warszawskiej Komisji Kultury i Sztuki. W 1947 roku wybrana została do Sejmu Ustawodawczego, a pięć lat później do Sejmu PRL. Otrzymała wiele nagród: nagrodę państwową (1936, 1953), nagrodę literacką miasta Łodzi (1929), ZłotyWawrzyn PAL (1936). Do końca życia prowadziła salon literacki, propagując twórczość młodych artystów (m.in. Bruno- na Schulza). Pochowana została na cmentarzu Powązkowskim wWarszawie. W pierwszej fazie twórczości Nałkowska znajdowała się pod wpływem różnych tenden- cji artystycznych. Fascynowała się modernizmem: filozofią Schopenhauera i Nietzschego, irracjonalizmem, symbolizmem, dekadentyzmem, psychologizmem, ideą sztuki dla sztuki, tematyką estetyczną. Jednocześnie bliskie jej były tendencje realistyczne, problematyka społeczno-polityczna. We wczesnych utworach prozatorskich poruszała problemy tajników duszy kobiecej, miłości, relacji między mężczyzną a kobietą. Taka tematyka pojawia się m.in. w powieściach: Lodowe pola (1904), Kobiety (1906), Książę (1907), Rówieśnice (1909), Narcyza (1910), Węże i róże (1915). Od 1918 roku Nałkowska zaczęła porzucać indywidualizm na rzecz uniwersalizmu. Coraz bardziej interesowała ją problematyka społeczna i polityczna. Sama Nałkowska tak pisała o tej zmianie: To się zmieniło, gdy wybuchła wojna. Ujrzałam wtedy, czym jest drugi człowiek, czym są ludzie, zobaczyłam rzecz mało mi dotąd znaną, cudze cierpienie. W tym czasie powstały takie utwory, jak: Hrabia Emil (1920), Charaktery (1922), Romans Teresy Hennert (1924), Dom nad łąkami (1925), Niedobra miłość (1928) oraz dramaty Dom kobiet (1930), Dzień jego powrotu (1931). W 1935 roku ukazała się powieść Granica , a cztery lata później – Niecierpliwi . Po wojnie pisarka wydała Medaliony (1946), zbiór opowiadań powstałych w czasie pracy w Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich. W 1948 roku ukazała się pisana od początku wojny powieść Węzły życia . Nałkowska opublikowała także zbiory miniatur Charaktery dawne i osta- nie (1948), wspomnienia Mój ojciec (1953). Za zgodą Nałkowskiej wydano również jej Dzien- niki , prowadzone od 1899 roku aż do śmierci. Pośmiertnie opublikowano także zbiór esejów Widzenie bliskie i dalekie (1957). Granica CZAS POWSTANIA UTWORU Zofia Nałkowska pisała Granicę w latach 1932–1935 . Powieść w pierwszej redakcji ukazywała się równocześnie w kilku czasopismach, w całości, już w redakcji ostatecznej, została wydana w 1935 roku. CZAS I MIEJSCE AKCJI Akcja powieści rozgrywa się w czasach współczesnych autorce . Dzieje się ona w wielu miej- scach – są to: majątek rodziny Ziembiewiczów w Boleborzy, miejscowo