Opracowania lektur i wierszy - liceum/technikum - klasy 1-4 - PO REFORMIE

506 DWUDZIESTOLECIE MIĘDZYWOJENNE Pojawiają się także: Paryż (miejsce studiów Zenona) oraz Warszawa (mieszka tam matka Elż- biety). Głównym miejscem akcji jest nieokreślone z nazwy miasteczko . BOHATEROWIE Zenon Ziembiewicz – jest główną postacią powieści, niezwykle skomplikowaną i niejed- noznaczną. Bohater był synem Waleriana Ziembiewicza, podupadłego szlachcica, który po roztrwonieniu własnego majątku został zarządcą folwarku w Boleborzy – części majątku państwa Tczewskich. Stary Ziembiewicz nie potrafił jednak rozstać się z rolą feudalnego pana – majątek powierzony mu podupadał, a on oddawał się dwóm pasjom – polowaniu i uwodzeniu folwarcznych dziewcząt, podsuwanych mu zresztą przez własną żonę. Zenon uczył się w mieście, a że był zdolny i ambitny , zdobywał dobre stopnie. Poznał wówczas Elżbietę Biecką – młodzieńczą miłość i późniejszą żonę. Często odwiedzał dom pani Cecylii Kolichowskiej, która wychowywała dziewczynę. Zaprzyjaźnił się też z synem Kolichowskiej – KarolemWąbrowskim. Na studia wyjechał do Paryża. Pod wpływem zdobywanej wiedzy i pobytu w wielkim mieście Zenon czuł coraz większą niechęć do własnych rodziców i ich stylu życia. Buntował się przeciw panującym w rodzinnej Boleborzy porządkom, nie akceptował romansów ojca z wiejskimi dziewczętami ani przyzwolenia matki dla tej amoralności. Postanowił, że nigdy nie będzie taki jak ojciec. Podczas ostatnich studenckich wakacji, przebywając w Boleborzy, nawiązał romans z Justyną Bogutówną – córką kucharki pracującej u jego rodziców. Jedno- cześnie ze względu na trudności materialne musiał zwrócić się o pomoc finansową do pana Czechlińskiego – właściciela gazety „Niwa”. Dzięki nawiązanej z wydawnictwem współpracy otrzymał pieniądze pozwalające na ukończenie studiów. Podczas pobytu w miasteczku odnowił znajomość z Elżbietą Biecką . Znajomość wkrótce zamieniła się w romans i mimo przeszkód zakończyła się małżeństwem . Jednocześnie jednak Ziembiewicz nie potrafił zerwać związku z Bogutówną . Gdy dziewczyna zaszła w ciążę, dał jej pieniądze na zabieg aborcji. Można by rzec, że starał się z kochanką postępować uczciwie – pomagał jej finanso- wo, załatwił kolejne posady. Był już wówczas redaktorem naczelnym „Niwy”, wkrótce dzięki pewnym wpływowym osobom został prezydentem miasta. Można więc zastanawiać się, na ile pomoc dla Justyny podyktowana była poczuciem winy i uczciwością, a na ile lękiem przed kompromitacją w razie ujawnienia dawnego romansu z córką służącej. W jego relacjach z nią daje się łatwo zauważyć powtórzenie wzorca ojcowskiego: nieokiełznanej żadną refleksją żądzy, erotyzmu pozbawionego jakiegokolwiek uczucia. Miał świadomość, że może ulec jej urokowi, więc najpierw unikał jej towarzystwa, ale poddał się jeszcze przed wyjazdem na ostatni rok studiów, okazując słabość w uleganiu namiętności i niekontrolowanym przez rozum emocjom. Przed sobą tłumaczy się z romansu z Justyną łatwo, zrzucając całą odpo- wiedzialność na karb „schematu Boleborzy”, a więc ujmując deterministycznie swe wybory moralne, zakładając ograniczenie w nich wolności własnej. Być może Zenon nie był zdolny do głębokiego przeżywania miłości, padając ofiarą bezwiednego naśladowania wzorca Waleria- na: oddzielenia sfery emocjonalnej człowieka od jego seksualności. Widać zresztą, że kontakty z Justyną mają charakter wyłącznie erotyczny, a zachwyt Elżbietą ma początkowo głównie charakter platoniczny. Skupiony na sobie egoista, nie zastanawia się, co przeżywają jego part- nerki. Bogutówna irytuje go nachalnością i brakami intelektualnymi, Elżbieta zaś idealizmem, naiwnością, rozterkami moralnymi i głośno formułowanymi przestrogami. Kariera zawodowa Ziembiewicza też nie opierała się jedynie na zdolnościach i pracowi- tości, lecz była wynikiemukładów towarzyskich i protekcji. Już jako redaktor„Niwy”bohater pozwalał na manipulacje w gazecie, na ingerencje i zmiany w tekstach. Jego nominacja na