Opracowania lektur - motywy - liceum/technikum

Wiara motyw 200 NOTATKI jak on. Szatan sądził jednak, że pobożność Hioba jest na pokaz – z lęku przed Bogiem albo w nadziei na nagrodę; zaproponował, by Stwórca zabrał wszystkie majętności Hiobowi, a wtedy przekona się, czy dalej będzie on tak bogobojny. Bóg pozwolił szatanowi poddać Hioba próbie , mówiąc: Oto cały jego majątek w twej mocy. Tylko na niego samego nie wyciągaj ręki . Pewnego dnia Hiob dowiedział się, że porwano jego stada, a dzieci zginęły, gdy zawalił się na nie dom. Upadł na ziemię i oddał pokłon Panu, mówiąc: Dał Pan i zabrał Pan. Niech będzie imię Pańskie błogosławione! . Bóg w dalszym ciągu sądził, że nie ma drugiego tak prawego i bogobojnego człowieka. Szatan uważał, że Bóg powinien dotknąć jego kości i ciała. Pan powtarza: Oto jest w twej mocy. Życie mu tylko zachowaj!. Szatan całe ciało Hioba obsypał trądem. Znajomi i rodzina odwrócili się od niego, szydzili i kpili, doszukiwali się jego winy, ale on nie uznawał się za winnego. Postawę tę podtrzymywał, rozmawiając z Bogiem. Stwórca zakończył swój zakład z szatanem. Nagrodził Hioba zdrowiem, majątkiem i kolejnymi dzieć‑ mi, wynagradzając mu cierpienia i to, że nie wyrzekł się wiary. Księga ta wprowadza teologiczny problem teodycei, czyli rozważań nad jednoczesnym istnie - niem miłosiernego i kochającego Boga oraz zła na świecie . Podstawowym tematem jest postawa człowieka wobec cierpienia i siła jego wiary w trudnych chwilach . Główny bohater zmaga się z cier‑ pieniemw samotności i niezrozumieniu. Przyjaciele i żona próbują szukać źródeł, przyczyn zesłanych na Hioba klęsk (w kulturze judejskiej cierpienie jest karą za grzechy). Tymczasem pobożny i spra‑ wiedliwy Hiob, choć przeżywa chwile buntu, wie, że jest całkowicie zależny od woli Boga i musi się podporządkować Jego decyzjom. Uważa, że Bóg jest wszechpotężny, nieodgadniony dla człowieka, podejmuje niezrozumiałe decyzje, ale jest także nieomylny. Nigdy nie traci ufności w Pana (ale zara‑ zem jest pewien, że nie jest winny), za co ostatecznie spotyka go nagroda. Motyw  wiara jako droga do świętości f f Legenda o świętym Aleksym Legenda … opisuje dzieje życia, cudów i śmierci św. Aleksego od czasów dzieciństwa i młodości na dworze zamożnych rodziców, poprzez jego ślub z księżniczką Famijaną, dobrowolną tułaczkę po świe‑ cie i życie w ubóstwie aż po powrót na dwór ojca jako nikomu nieznany żebrak i pobożne skonanie. Utwór dotyka tematu absolutnej wiary w Boga i dążenia do Niego poprzez ascezę, umartwienie i całkowite poświęcenie własnego życia . To typowy przykład popularnej w Średniowieczu literatury parenetycznej, ukazującej wzorce postępowania i pobożnego życia. Średniowiecze było bowiem epoką teocentryczną i w centrum zainteresowania człowieka był Bóg, a celem życie było zbawienie duszy . Życie ukazane jest tutaj jako wędrówka ku wieczności. Według średniowiecznych przekonań do śmierci, czyli przejścia do wieczności, trzeba przygotowywać się przez całe życie, dlatego Aleksy porzuca wszystko, co ziemskie –majątek, zaszczyty, wysoką pozycję społeczną (był synem księcia), a nawet szczęście rodzinne, aby zasłużyć na niebo. Czyni to w ukry - ciu i tajemnicy nawet przed najbliższymi (oprócz żony, która godzi się z jego decyzją opuszczenia jej dla Boga). Jego poświęcenie zostaje nagrodzone i zostaje świętym, co potwierdzają liczne cuda związane z jego osobą. Dzieje jego życia i śmierci były przekazywane ustnie, a następnie spisane jako przykład do naśladowania dla innych. Taka postawa jest idealnym przykładem średniowiecznej ars moriendi, sztuki umierania, czyli zbioru wskazówek i rad, jak przygotowywać się do śmierci – należało praktykować pokutę i umartwienie, modlić się i spełniać dobre uczynki. Po życiu pełnym upokorzeń i cierpień Aleksy cicho i spokojnie oddaje duszę Bogu. Śmierć jest dla niego wybawieniem i przejściem po wieczną nagrodę. Po śmierci zostaje uczczony przez władzę duchową (papież i kar‑ dynałowie) oraz państwową (cesarz). W Legendzie… zostaje postawiony za wzór wszystkimwiernym.