Repetytorium maturzysty - język polski

ANTYK 14 epikureizm (Epikur z Samos) – życie szczęśliwe to życie rozumne, moralne i cnotliwe. Za cel ży- cia Epikur uznawał rozważne dążenie do przyjemności i szczęścia, które może osiągnąć jedynie człowiek mądry i sprawiedliwy. Warunkiem szczęśliwego życia był w doktrynie epikurejskiej brak cierpień. Skrajną odmianą epikureizmu był hedonizm, którego wyznawcy widzieli sens istnienia w odczuwaniu przyjemności. cynizm (Diogenes z Synopy) – jego zdaniem wyzwolenie od własnych pożądań i konwencji spo- łecznych może przynieść cnota. Do cnoty prowadzi praca, życie zgodne z naturą i ćwiczenia ducha. Uważał, że przedmioty materialne są źródłem nieszczęścia człowieka. hedonizm (Arstyp z Cyreny) – uznawał przyjemność, rozkosz bądź unikanie cierpienia za najwyższe, o ile nie jedyne, dobro, cel życia i podstawowy motyw ludzkiego postępowania. sofiści (Pitagoras z Abdery) – wędrowni nauczyciele, którzy przekazywali wiedzę z zakresu polityki i życia społecznego. Wprowadzili rozważania humanistyczne do badań naukowych i uważali, że najważ- niejszą wartością jest rozum, którym trzeba kierować się w każdej sytuacji.  SYLWETKI WAŻNYCH FILOZOFÓW GRECKICH • Sokrates – uznawany za jednego z najwybitniejszych myślicieli w dziejach. Uważał, że cnota jest najwyższą wartością etyczną w życiu człowieka. Cnotę utożsamiał ze sprawiedliwością, odwagą, panowaniem nad sobą, świadomością dobra i zła. Sokrates uzależniał możliwość rozpoznania cnoty od posiadanej wiedzy, utrzymywał tym samym, iż człowiek zdobywa- jąc wiedzę osiąga dobro, a z nim szczęście i pożytek. Sokrates to mistrz dyskusji. Chodził po Atenach i zadawał przechodniom pytania, skłaniając ich do myślenia. Jest autorem słów: „ Wszystko, co wiem, to to, że nic nie wiem, inni natomiast sądzą, że wiedzą to, czego nie wie- dzą ”. Nie pozostawił żadnych pism, a jego poglądy poznajemy z dzieł jego ucznia – Platona. • Platon – twórca pierwszego systemu filozoficznego, idealizmu, założyciel Akademii Platońskiej. Uważał, że byty rzeczywiste są jedynie odbiciem bytów idealnych. Według Platona rzeczywistość to jedynie świat pozorów, zaś prawdziwy jest świat idealny, niedo- stępny zmysłom, którego należy mieć świadomość i do którego trzeba dążyć. Najwyższą wartość poznawczą przypisywał duszy, która według niego obdarzona jest wrodzoną wie- dzą o ideach. Swoje poglądy zawarł w 35 dialogach. Mają one charakter literacki (fabuła, kompozycja, plastyczność). Platon jest autorem Państwa , uznawanego za pierwszą utopię. • Arystoteles – uczeń Platona. Według niego byt to materia i forma, a poznanie odbywa się za pomocą rozumu i zmysłów. Uważał, że szczęściem człowieka jest życie rozumne, pozba- wione skrajności (ideał złotego środka – aurea mediocritas ). W Poetyce poświęconej lite- raturze opisywał rodzaje i gatunki literackie poezji narracyjnej i dramatycznej, rozwijając podstawowe dla sztuki klasycznej pojęcie mimesis (naśladownictwo; zasada naśladowania rzeczywistości przez sztukę).  SZTUKA „Klasyczny” (łac. „classicus” – wzorowy). Antyczne kanony piękna i sztuki były przez wiele stuleci podstawą cywilizacji europejskiej. Najważniejszymi jej założeniami była Pewniak na teście Pewniak na teście Pewniak na teście Pewniak na teście