Repetytorium - szkoła podstawowa. Język polski, kl. 4-6

NArrAcJA Narratorem w utworze jest Adaś Niezgódka, który opowiada o zda- rzeniach w pierwszej osobie. Wszystko, o czym pisze, poddaje wła‑ snej, subiektywnej ocenie. Jest to pamiętnik, w którym chłopiec po‑ daje czas, miejsce, opisuje zdarzenia, swoje przygody i przeżycia. cZAS i MieJSce AkcJi Czas akcji obejmuje kilka miesięcy . W pierwszym rozdziale Adaś Niezgódka wyjaśnia, że od pół roku jest już uczniem Akademii. Chłopiec opisuje w swoim pamiętniku wydarze‑ nia od czasu przybycia do nowej szkoły aż do pożegnalnej kolacji wigilijnej . Nie wiemy dokładnie, kiedy wydarzenia się rozgrywają, ale na pewno nie są to czasy tak bardzo nam odległe – chłopcy jeżdżą tramwajem, zwiedzają fabrykę, Mateusz rozmawia przez telefon. Równocześnie mamy do czynienia z czasem baśniowym, kiedy to Adaś przeżywa fanta‑ styczne przygody. Miejsce również jest bliżej nieokreślone . Wiemy, że Akademia mieści się z dala od cen‑ trum baśniowego miasta i położona jest przy ulicy Czekoladowej, w otoczeniu ogromnego parku, w którego murze znajdują się furtki prowadzące do innych bajek. Niektóre wyda‑ rzenia rozgrywają się w innych bajkach, w psim raju. BOHATEROWIE Ambroży Kleks – bohater główny i tytułowy, nauczyciel i wychowawca chłopców z Akademii. Jest średniego wzrostu, bardzo lubi swoje bajecznie kolorowe i o wiele za duże na niego ubranie. Zwykle składa się ono z długiego surduta (długiej, obcisłej marynarki) koloru czekoladowego lub bordo (ciemnoczerwony, buraczkowy), bardzo szerokich spodni, aksamitnej kamizelki barwy cytrynowej oraz sztywnego kołnierzyka i olbrzymiej kokardy zamiast krawata. Osobliwości (coś wyjątkowego, nadzwyczajne‑ go, rzadkiego) stroju pana Kleksa to: wielkie jak śliwki szklane guziki kamizelki, a tak‑ że niezwykła ilość kieszeni. Jedna z nich jest umieszczona z tyłu surduta – to specjalne miejsce dla szpaka Mateusza. Warto przyjrzeć się twarzy pana Kleksa. Uwagę przyciąga zwłaszcza jego ogromny, ruchliwy nos, na którym tkwią srebrne binokle (okulary bez uchwytów na uszy) w kształcie roweru. Pan Kleks nosi długie wąsy koloru pomarańczy i wspaniałą gęstą brodę, czarną jak smoła. Jego oczy są mądre, a spojrzenie bardzo przenikliwe (tzn. pan Kleks wiele odgaduje, domyśla się i spostrzega, patrząc na jakąś osobę lub przedmiot). Głowę pana Kleksa porasta gęsta, rozwichrzona czupryna, która mieni się wszystkimi kolorami tęczy. Opisując twarz profesora, nie można zapomnieć o żółtych i czerwonych piegach. Pan Kleks uważa, że piegi znakomicie działają na rozum i chronią przed katarem , dlatego jego twarz jest nimi wprost upstrzona. Pan Kleks to niezwykła postać. Potrafi wszystko: umie unosić się w powietrzu, po‑ większać przedmioty, leczyć chore sprzęty, ma doskonałą pamięć, przyrządza pyszne potrawy z kolorowych szkiełek i farb, choć sam żywi się pigułkami na porost włosów, które popija tajemniczym zielonym płynem. Kiedy coś zaginie, pan Kleks wysyła oko na oględziny (oglądanie, przegląd) i zguba zaraz się odnajduje. Adaś Niezgódka – drugi z głównych bohaterów, jeden z uczniów Akademii, ma dwa- naście lat i już od pół roku jest uczniem pana Kleksa. Wygląda tak, jak większość Pewniak na teście 25 Ak ademia Pana Kleks a