Repetytorium - szkoła podstawowa. Język polski, kl. 4-6

dwunastoletnich uczniów – nosi szkolny mundurek Akademii, czyli granatową koszu‑ lę, długie białe spodnie, granatowe skarpetki i białe trzewiki. Wygląda czysto i schlud‑ nie. Przed pójściem do szkoły był ciamajdą i miał wielkiego pecha: w domu nic mu się nie udawało, zawsze spóźniał się do szkoły i nigdy nie mógł zdążyć z odrobieniem lekcji. Tłukł wszystkie szklane przedmioty, które złośliwie wymykały mu się z rąk. Zwy‑ kle Adaś nie znosił krupniku i marchewki, a często dostawał na obiad jako potrawy po‑ żywne i zdrowe . W Akademii jest jednym z najzdolniejszych uczniów. Szybko staje się pomocnikiem i prawą ręką profesora. Często jest wysyłany do innych bajek po różne sprawunki, przy‑ gląda się leczeniu chorych sprzętów, pomaga panu Kleksowi w kuchni, a w końcu towa‑ rzyszy profesorowi podczas „ożywiania” Alojzego. Adaś, jako jedyny spośród uczniów, wznosi się w powietrze. Odwiedza psi raj. On także do końca książki towarzyszy panu Kleksowi i obserwuje, jak zmienia się on w guzik oraz jak szpak zmienia się w autora książki. ZMIANA CHARAKTERU ADASIA NIEZGÓDKI Adaś przed zapisaniemdo Akademii Adaś w trakcie pobytuwAkademii niezaradny niezgrabny spóźnialski leniwy nieodpowiedzialny kapryśny zaradny i sprytny zwinny punktualny pracowity i pilny odpowiedzialny grzeczny i posłuszny Inni uczniowie – bohater zbiorowy, rówieśnicy Adasia, imiona wszystkich rozpoczyna‑ ją się na literę „a”: Adam, Andrzej, Aleksander, Artur. Są bardzo serdeczni i koleżeńscy, wspólnie przeżywają w Akademii wiele przygód. Bardzo kochają swego nauczyciela. Wszystkich uczniów jest w Akademii 24. Szpak Mateusz – ulubieniec pana Kleksa. Kiedyś był księciem, synem potężnego kró‑ la i pięknej królowej, miał cztery siostry. Jego pasją była jazda konna. Kiedy Mateusz był siedmiolatkiem, ojciec zabronił mu jeździć konno i znalazł synowi doskonałych na‑ uczycieli. Chłopiec dobrze się uczył, ale bardzo tęsknił za końmi, zwłaszcza za swym ukochanym wierzchowcem Ali Babą. Pewnej nocy wyruszył na przejażdżkę i spotkała go nieszczęśliwa przygoda – zabił króla wilków, a sam został ranny. Wyleczył go dok‑ tor Paj Chi Wo, ale zemsta wilków była okrutna – zniszczyły kraj. Książę zdołał się ura‑ tować tylko dzięki czapce bogdychanów, która miała czarodziejskie właściwości. Po‑ zwoliła mu zamienić się w szpaka. Niestety, zaginął guzik od cudownej czapki i książę nie mógł odzyskać dawnej postaci. Pozostał szpakiem, którego pewnego razu kupił pan Kleks. Stało się to na rynku w Salamance. Szpak Mateusz umie mówić, ale wyma- wia tylko końcówki wyrazów. Jego przysmakiem są piegi. Odrabia z chłopcami lekcje i często zastępuje pana Kleksa. Na końcu książki szpak Mateusz zamienia się w… au‑ tora historii o panu Kleksie. Przyjmuje postać wytwornego (eleganckiego), czterdzie‑ stoletniego pana, o akich włosach mówimy „szpakowate”). Pewniak na teście Pewniak na teście Pewniak na teście 26 Lektury obowią zkowe