Ściąga - liceum, technikum - cz. 2

31 Zygmunt Krasiński · Nie-Boska komedia doprowadza jedynie do tego, że sam zostaje włączony do grona skazańców. Pankracy pragnie dowiedzieć się czegoś o losie Henryka. Naczelnik Oddziału mówi, że wraz z żołnierzami widział człowieka, który rzucił się w przepaść. Człowiek ów pozostawił na murach swą szablę. Pankracy rozpoznaje w niej broń Henryka i zwraca się do arystokratów: on jeden spośród was dotrzymał słowa. / – Za to chwała jemu, gilotyna wam . Następnie rozkazuje zburzyć twierdzę i udaje się z Leonardem na szczyt baszty. Tutaj snuje plany na przyszłość, w pewnym jednak momencie – spoglą- dając w stronę zachodzącego słońca – dostrzega na niebie sylwetkę Chrystusa, którego wzrok go przeszywa. Po chwili wódz rewolucjonistów wypowiada po łacinie następujące słowa: Galilejczyku, zwyciężyłeś! ( Galilaee vicisti !) i kona w objęciach Leonarda. problematyka Dramat Zygmunta Krasińskiego Nie-Boska komedia powstał w 1833 r., jej zaś, anonimowe zresztą, wydanie miało miejsce dwa lata później, w 1835 r., w Paryżu. Utwór daje się podzielić na dwie zasadnicze części, z których pierwsza, obejmująca akty pierwszy i drugi, nazywana jest dramatem rodzinnym , kolejną zaś, zawierającą akty trzeci i czwarty, określamy mianem dramatu społecznego . Obie te historie połączone są w jedną całość osobą głównego bohatera – hrabiego Henryka, czyli Męża, oraz sylwetkami niektórych postaci drugorzędnych. Każdy z czterech aktów jest poprzedzony swoistym, pisanym zrytmizowaną prozą poetycką, wstępem, który stanowi komentarz i wprowa- dzenie w akcję poszczególnych części utworu. W dwóch pierwszych częściach autor na tle życia rodzinnego hrabiego Henryka dokonuje obrachunku z poezją romantyczną i potępia ją, gdyż – jego zdaniem – doprowadza ona człowieka do egoizmu i zatracenia autentycznej miłości, będącej jedyną żywą siłą . Autor stwierdza, że poezja romantyczna zabija w ludziach miłość, gdyż jest zbyt oderwana od rzeczywi- stości i zagubiona w świecie fantazji. Dowodem na to ma być postać głównego bohatera. Hrabia marzy o tym, aby uznano go za poetę-geniusza. W rzeczy- wistości jest artystą fałszywym, nieumiejącym odróżnić prawdy od kłamstwa i traktującym życie jako źródło natchnienia poetyckiego. Jako mąż i ojciec ponosi klęskę. Uwiedziony przez widmo Dziewicy wysłanej przez złe duchy, zapomina o rodzinie, co powoduje obłęd i śmierć Żony. Ich jedyny syn, Orcio, który okazuje się prawdziwym poetą-wizjonerem, traci wzrok. Trzeci i czwarty akt utworu są poświęcone problemowi rewolucji: czyn- nika – według historiozofii (filozofii dziejów) Krasińskiego – nieuniknionego, mającego doprowadzić d łecznego. Ma być to