Ściąga - liceum, technikum - cz. 3 - PO REFORMIE

Młoda Polska 30 nad pięknem przyrody, echo pesymizmu. Podmiot liryczny pragnie podzielić się z czytelnikiem swoimi przemyśleniami, swoim doświadczeniem. W tym utworze wyraźnie widać nawiązanie do antyku – do poglądów stoików, szcze- gólnie do propozycji, aby wszelkie troski, nieszczęścia przyjmować rozumowo, że dzięki umysłowi można zobojętnieć na zło i tragedie: I pochwalam tajń życia w pieśni i w milczeniu, Pogodny mądrym smutkiem i wprawny w cierpieniu. Myślą przewodnią stają się tu hasła humanistyczne , Staff parafrazuje zresztą słynne powiedzenie Terencjusza: „Człowiekiem jestem i nic, co ludzkie, nie jest mi obce”, pisząc: Żyłem i z rzeczy ludzkich nic nie jest mi obce . Wszyst- kie te cechy razem wzięte powodują, że Przedśpiew uważany jest za przykład klasycyzmu w twórczości Leśmiana. W Przedśpiewie można znaleźć sporo nawiązań do idei franciszkanizmu , przede wszystkim widać to w tych fragmentach wiersza, w których podmiot liryczny głosi swoje przywiązanie do natury , przyrody, miłość do wszyst- kiego, co żyje, i pochwałę samego życia.  Życie bez zdarzeń  Wiersz pochodzi z tomu Dzień duszy (1903) i jest wykładnią filozofii życiowej poety, głoszącej apoteozę harmonii i ładu . Podmiot liryczny, który można utożsamiać z poetą ( Przyszedłem z pieśnią ) głosi pochwałę zwyczajnego życia, życia bez zdarzeń , bez trudnych wyborów, burz, napięć i heroicz- nych wzlotów . Poeta wyraża szacunek dla ludzi prostych, zwyczajnych, dla rolników, którzy spędzają swój ziemski czas na codziennym trudzie, pole- gającym na nieustannym sadzeniu, doglądaniu i zbieraniu owoców własnej pracy (wpływ franciszkanizmu). Staff opiewa pracę rolnika, który w szczególny sposób ma możliwość obcowania z przyrodą. Żyjąc w zgodzie z jej rytmem, może zachowywać harmonię duchową, równowagę pomiędzy cieniem chmur i blaskiem słońc (smutkiem i radością). W końcowych strofach poeta ukazuje skutki takiego przeciętnego życia: Gdy stary będę, poznam, że mnie Nie różni nic od braci… Nie było dobrze mi ani źle, Nikt mną nie zyskał ni traci… Przeciętność, zwyczajność, życie w harmonii z przyrodą pozwalają podmiotowi lirycznemu pogodzić się z naturalną koleją życia – przemi- janiem, upływem czasu, starością, a w końcu śmiercią. W ostatniej zwrotce podkreśla on, że mimo przeciętnej, zwyczajnej egzystencji będzie mógł u kresu życia powiedzieć, iż jego życie było wyjątkowe i niepowtarzalne: Pewniak na teście Pewniak na teście Pewniak na teście Pewniak na teście · Rodzaj literacki: liryka · Typ liryki: liryka refleksyjna