Vademecum matura - język polski

Faust 149 p o z i om ro z s z e r z on y Wagner – asystent Fausta, jest jego przeciwieństwem. Ślepo wierzy w możliwości nauki. Wysoko ceni wiedzę książkową. Brakuje mu życiowej mądrości i doświadczenia. Gardzi pro- stymi ludźmi, których szanuje i poważa jego mistrz. Ufa tylko rozumowi, jego znajomość tajemnic życia jest więc bardzo ograniczona. Jest realistą, ufa jedynie nauce. geneza Prawzorem tytułowego bohatera dramatu Johanna Wolfganga Goethego był niejaki Johann Faust (według innych źródeł Jörg albo Georg), Niemiec, żyjący na przełomie XV i XVI wieku (ok. 1480–ok. 1540) mag i alchemik. Wykształcony w Heidelbergu, gdzie stu- diował teologię, oraz w Krakowie, gdzie zgłębiał tajniki magii oraz czarnoksięstwa, sporo wędrował, przemierzając niemal całą Europę. Renesansowym humanistą nie był, podobnie jak nie był lekarzem, określić go można raczej jako pseudohumanistę i pseudolekarza. Jego pełne przygód i awantur życie stało się inspiracją dla wielu pisarzy i poetów. bohater faustowski Goethe stworzył typ bohatera zwanego faustowskim. Jest to człowiek powodowany nie- ugaszonym pragnieniem zdobycia wiedzy, buntujący się przeciwko wszelkim ogranicze- niom, dręczony nieustannym borykaniem się ze sobą, ze swymi dążeniami duchowymi, dla których zaspokojenia gotowy jest na sojusz z siłami zła. Faust przeżywa tragedię jako uczony nie może pogodzić się z ograniczonymi możliwościami poznawczymi czło- wieka, mimo poświęcenia się nauce ma poczucie zmarnowanego życia i nie- spełnienia Małgorzata przeżywa tragedię miłosną uwiedziona i porzucona dziewczyna czuje się osamotniona, jej tragizm wyni- ka z egoistycznych działań Fausta ulegającego podszeptom diabelskim; Mał- gorzata ponosi klęskę w konflikcie uczucia i norm moralnych. Łamiąc je, staje się podwójną morderczynią LITERATURA polska ADAM MICKIEWICZ (1798–1855) Kalendarium życia: 1798 – urodził się w Nowogródku (lub Zaosiu) w rodzinie szlacheckiej 1815 – rozpoczęcie studiów na Uniwersytecie Wileńskim; jeden z twór- ców Towarzystwa Filomatów 1819–1823 – praca w Kownie (posada nauczyciela); wydanie w Wilnie Ballad i romansów , Grażyny i Dziadów cz. II, IV 1824 – po procesie filaretów zostaje za karę zesłany w głąb Rosji 1826 – podróż na Krym i wydanie Sonetów krymskich 1828 – wydanie w Rosji Konrada Wallenroda i wyjazd z imperium Pewniak na teście