Chłopcy z Placu Broni

68 · Ferenc Molnár – Chłopcy z Placu Broni Chłopcy aż podskoczyli.  – Hurra! – krzyczeli wszyscy w czerwonych koszulkach i unosili włócz - nie w powietrze. Wódz gestem nakazał ciszę.  – Muszę cię jeszcze o coś zapytać. Nie sądzisz, że chłopaki z ulicy Pawła domyślają się, że jesteś z nami?  – Nie przypuszczam – odparł świeżo upieczony porucznik. – Nawet jeś­ li któryś z nich był tu ostatnim razem, gdy przypinali czerwoną kartkę do drzewa, nie mógł mnie zobaczyć w ciemności.  – Czyli możesz wejść tam do nich jutro po południu?  – Bez problemu.  – Nie będą nic podejrzewać?  – Nie. A nawet gdyby tak było, nie ośmielą się nic powiedzieć, bo wszy - scy tam się mnie boją. Nie ma wśród nich ani jednego odważnego! Wysoki głos nagle przerwał rozmowę:  – A właśnie, że jest! Rozejrzeli się dookoła. Feri Áts zapytał ze zdziwieniem:  – Kto to mówi? Nikt nie odpowiedział. I znów rozległ się piskliwy głos:  – Właśnie, że jest! Teraz słyszeli wyraźnie, że głos dochodził z korony wielkiego drzewa. Zaraz potem gałęzie zaczęły szeleścić, coś zagrzechotało i zatrzeszczało pośród liści, a chwilę później z drzewa zszedł mały blond chłopiec. Gdy zeskoczył z ostatniej gałęzi na ziemię, spokojnie otrzepał ubranie, stanął prosto jak tyczka i odważnie spoglądał na zdumioną grupę Czerwonych Koszul. Nikt nie odezwał się słowem, tak zaskoczeni byli wszyscy nie­ spodziewanymmałym gościem. Geréb pobladł.  – Nemecsek! – wykrztusił z siebie przerażony. A mały blondyn odpowiedział:  – Tak. To ja, Nemecsek. I nie pytajcie, kto wziął ze zbrojowni flagę chłopaków z ulicy Pawła, ja to zrobiłem. Tutaj jest. Ja mam nogę jeszcze mniejszą od nogi Wendauera. I mógłbym siedzieć so - bie cicho, mógłbym zostać na drzewie, aż wszyscy nie pójdziecie, bo czekam tu od wpół do czwartej. Ale kiedy Geréb powie - dział, że nie ma wśród nas nikogo odważnego, pomyślałem sobie: „Dość tego. Pokażę wam, że wśród chłopaków z ulicy Pawła znajdzie się ktoś odważny, choćby taki Nemecsek, szeregowiec!”. No i jestem, proszę Nemecsek – odwaga