Drzewo do samego nieba

16 · Drzewo do samego nieba – Nigdy wam tego nie za- pomnę – powiedziała Dorota, jakby była prawdziwą zaklętą królewną. – Teraz już jesteś odklęta! – zawołał Staszek. Zsunęliśmy się z drzewa – dumni i podrapani. I poszli- śmy prosto do pani Rachliń- skiej, żeby przemyła nasze rycerskie rany. – Daliście kotka Dorocie? – powiedziała. – To dobrze… Cho- ciaż nie wiem, co na to powie jej mama… Mniej więcej po godzinie dowiedzieliśmy się, co powie mama Doroty. Słychać ją było na całym podwórku. – Kot wlazł do mieszkania! A jeżeli wlazł kot, to i złodziej wlezie! Pani dozorczyni, słyszy pani? Po drzewie wlazł! – Kto wlazł po drzewie? Bandyta? – spytał dziadek Frączak ze swego balkonu. – Wejdzie i bandyta! Zobaczycie! – krzyczała mama Doroty. – Z tym drzewem człowiek nie jest pewien dnia ani godziny! Idę na skargę do administracji! – Ja też idę na skargę, bo mi sufit zacieka! – krzyknęła gruba pani z trzeciego piętra. – A ja mam dziurę w suficie, bo tynk odpada! – huknął siwy malarz z poddasza. – Nic nie rozumiem – powiedział dziadek Frączak, który jest trochę głuchy. – To jak ten bandyta wlazł? Po drzewie czy przez dziurę w sufi- cie? Eee, tam – machnął ręką – u nas i tak nie ma co kraść. Ja się nie boję bandytów. My też nie baliśmy się bandytów. Przecież wiedzieliśmy, że to nie bandyci łażą po naszym drzewie. Drzewo źródłem problemów