Faust

TRAGEDII CZÊŒÆ PIERWSZA NOC W ciasnej gotyckiej izbie o wysokich sklepieniach Fa u s t niespokojny na krzeœle przy pulpicie. Faust Ach, oto wszystkie fakultety Przeby³em: filozofiê, prawo I medycynê — i niestety Te¿ teologiê, prac¹ krwaw¹! A tyle przyniós³ mi ten trud, ¯em jest tak m¹dry jak i wprzód! Zwê siê magistrem i doktorem te¿, I ju¿ lat dziesiêæ wzd³u¿ i wszerz, W górê i na dó³, wspak i w skos Prowadzê uczniów swych za nos — I wiem, ¿e cz³owiek nic wiedzieæ nie mo¿e 5 ! Od tego serce mi nieomal zgorze. Choæ jestem bardziej ni¿ te b³azny bystry, Te skryby, klechy, doktory, magistry, Zw¹tpieñ nie trapi¹ mnie, skrupu³ów roje I piekie³ ani diab³a siê nie bojê — Lecz za to wszelk¹ radoœæ mi wydarto; Nie wmawiam sobie, ¿e wiem, co znaæ warto, Ani mnie nawet nadzieja nie ³udzi, Bym móg³ poprawiæ i nawróciæ ludzi. Pieniêdzy te¿ mi nie dostaje Ani zaszczytów, co œwiat daje; Psu by obrzyd³o takie ¿ycie! Przetom siê magii odda³ skrycie, Aby mi duchów g³os i si³y Niejedn¹ tajniê objawi³y, Czas i miejsce akcji (sceneria romantyczna: noc, elementy architektury gotyckiej) Faust – o karie- rze naukowej i bezwartoœcio- woœci wiedzy Wa¿ny cytat: „cz³owiek nic wiedzieæ nie mo¿e” 05 I wiem, ¿e cz³owiek nic wiedzieæ nie mo¿e — parafraza s³ów przypisywanych najwiêkszemu filozofowi w dziejach, staro¿ytnemu greckiemu mêdrcowi Sokratesowi (IV wiek p.n.e.): wiem, ¿e nic nie wiem.