Tędy i owędy

234 · Tędy i owędy Nadobna to rzecz do cudzych krajów się przejeżdżać, a tam się ukazać, byle nie tylko z poskoczki, z perfumowanymi rękawiczkami, z pstrymi kabatki do domu przyjeżdżać. Co tam – kabatki 230 !... Cały arsenał wiozę. WGdyni na cle nie dałem nikomu tknąć moich flint, sam je niosłem. Celniki rzuciły się jak kruki. Poprosiłem o dyrektora ceł. – Panie dyrektorze, czy wwóz antyków do Polski, jednym słowem – wzbo- gacenie kraju o dzieła sztuki, jest obciążony cłem? – Ależ gdzie tam, ależ nie, panie redaktorze. Kiedy przyjechałem do Warszawy, jeden karabin dałem memu lekarzowi, jeden architektowi Tołłoczce, który budował mi willę, jeden memu adwoka- towi, Stasiowi Święcickiemu (patrz w  Zielu zgadywanki z Trylogii). Muszę lojalnie wyznać, że Tołłoczko przyjął dar z miną zagadkową, ale lekarz kupił za tysiąc złotych wschodni modlitewnik, aby mieć tło, na którym zawiesił bez- cenną orientalną flintę szejka. U Święcickiego w latach okupacji Niemcy zrobili rewizję, znaleźli broń. Powiesili go na Pawiaku. Jeśli mój dar odegrał w tym jakąś rolę – byłaby to najstraszliwsza z grotesek. Na razie na przystani podsunięto mi mikrofon. Wyraziłem głębokie przeko- nanie, że podróże kształcą. 230 Kabatka – w staropolszczyźnie: koszula z cienkiego płótna. Batory. Morze monthly, March 1938, Wikipedia