Tędy i owędy

Tytułem wstępu · 19 O „Piaściu” i o piasku (opowiada dziadunio) Wańkowicz opowiada, że dziewczynki bardzo kochają babcię, która troszczy się o nie, opowiada bajki. Dziadek zaś szczypie, ryczy jak lew, kropi wodą, ale dzięki bajkom, jakie opowiada, wszystko idzie w zapomnienie. Jedną z takich bajek jest bajka o Piaście. Między babunią i telewizją (opowiada babunia) Babcia wspomina o tym, że Ewa poszła do przedszkola. Przygotowania przeplatane były radością i łzami. Najważniejsze, że babunia czekała na nią przy furtce szkoły. Ania jest w drugiej klasie. Ewa nie chce chodzić z koleżankami, tylko z babcią, uważ- nie słucha rozmów dorosłych i wprowadza zasłyszane sformułowania do swojego ję- zyka. W domu rozmawia się o wyborach prezydenckich, każdy ma swojego kandydata. Podczas Halloween dziewczynki przynoszą dużo cukierków. Ania przebrana została za Alicję z Krainy Czarów, Ewa za Czerwonego Kapturka. W wolnym czasie oglą- dają telewizję, szczególnie pasjonują się życiem kowbojów. Dziewczynki nauczyły się zaradności i polegania na sobie. Wieczorami grali w warcaby, domino, loteryjki i wy- ścigi. Babcia nazywa je szczęśliwymi wieczorami. Ania zaczyna się buntować, przynosi uwagi ze szkoły. Dziewczynka wyjeżdża na obóz polskich harcerzy. Babunia w ślady królowej Jadwigi (napisali Ania z dziaduniem) Tym razem na obóz harcerski jadą obie dziewczynki. Dziadek na prośbę naczelnika napisał o nim felieton. Dziewczynki zdają szczegółową relację z każdego dnia pobytu. Dziadkowie przyjeżdżają po wnuczki i ze wzruszeniem oglądają występy. NASZA KAMIENICA Kamienica, w której zamieszkali państwo Wańkowiczowie, mieściła się na rogu ulic Rakowieckiej i Puławskiej w Warszawie. Mieszkali na piątym piętrze w dwupo- kojowym mieszkaniu. Budynek zamieszkiwali głównie cieśle, betoniarze, posadzkarze i inni robotnicy, tylko kilka mieszkań oddano do zamieszkania ludziom z innej branży. Wańkowicz w tym rozdziale opowiada o życiu w kamienicy, o tym, że był to obraz Polski w miniaturze. Gospodarzem kamienicy był pan Franciszek, który wyliczył, że mieszkało tam 141 dzieci. Kiedy po jednej z podróży dzieci pomogły wnieść Wańko- wiczowi paczki, dał im cukierki i od tego czasu nie miał spokoju. Dzieciaki pilnowały mu samochodu, a on zabierał chłopców na wycieczki za miasto, na lody. Za drobne przysługi (wyrzucanie śmieci) otrzymują od pisarza gumy do żucia, balony. Bohater uformował z najstarszych chłopaków Sztab Ścisły, Regulację Ruchu, wszyscy mieli swoje obowiązki. Istniała też Agencja Informacyjna, Agencja Detektywistyczna oraz Agencja Pogotowia Technicznego, która informowała na przykład o zepsutej windzie czy braku wody. Agencja Widowiskowa informowała go, kiedy mówił w radio czy w telewizji, Służba Łączności biegała z wiadomościami do elektryka, spawacza, ślusa- rza. Wańkowicz bywał proszony o wpisywanie się do albumików, a nawet o napisanie wypracowania na temat Zemsty . Chłopcy odwiedzali Wańkowicza, gdyż pokazywał im nowinki techniczne (odkurzacz, froterkę, lornetki), opowiadał ciekawe historie. Zabie- rał ich wraz z żoną do cyrku czy Muzeum Wojska Polskiego. Dzięki niemu zdobywali wiedzę i ogładę. Dzieci odwdzięczały się lojalnością.