Tędy i owędy

MOZOLNĄ ŚCIEŻKĄ WIEDZY W szkołach szczere bałamuctwo, ledwo czego uczą. Mikołaj Bobowski, Wychowanie panicza (Biblioteka Warszawska 1886 – III) WAGARY Zdaje mi się, że pierwszego podboju na dzikusie z Kresów dokonała War- szawa – babką śmietankową. Przywieziono mnie na egzaminy wstępne do drugiej klasy jak kurę ze zwią- zanymi nogami na targ. Ach, przepadło rozkoszne grzebanie się w rodzimym śmietniku, przepadła wolność, oto wjeżdżam pod nóż, zarżną mnie, ktoś mnie pożre, jakiś moloch 1 nieubłaganej wiedzy. Sponiewierany moralnie, wyprowadzony z sali egzaminacyjnej z najgor- szym przeczuciem, bo napisałem, okazało się, w dyktandzie rosyjskim „nie- zabułki” zamiast niezabudki (niezapominajki), siedziałem jak zmokły wróbel nad marmurowym blatem stolika w cukierni, gdy nagle dano mi babkę śmie- tankową. Nie znałem babek śmietankowych. Okazało się, że taka babka zewnątrz ma kruche przyrumienione ciasto, a wewnątrz – masę kremową. Minęły lata, a dotąd czuję nabożne suwanie językiem po podniebieniu, pod- niecającą radość odkrycia. Potem wywieziono mnie na wakacje, ale śmietan- kowej nie zapomniałem. Kiedy na jesieni przywiózł mnie rządca „do klas”, insynuowałem mu oną babkę już od samego dworca. Mój opiekun jednak był łasy rzeczy bardziej esencjonalnych i w ten sposób znaleźliśmy się w nowości kulinarnej, bodaj pierwszym barze w Warszawie – „Satyr” na Marszałkowskiej. Stary, jak to zwykł robić w Kiejdanach, długo i sumiennie tłumaczył kelne- rowi, jak ma być przyrządzony befsztyk. Ja tymczasem przykleiłem się w eks- tazie do windy na potrawy z kuchni w suterenie. Kelner krzyczał w dół: „Tylko na świeżym maśle!”, a z tajemniczych głębi huczało: „Skąd ja temu skurwysy- nowi świeżego masła wezmę?”. 1 Moloch – tutaj w znaczeniu ego, nieprzyjaznego.