Ściąga - liceum, technikum - cz. 1

Antyk 30 zdeterminowanych przez przeznaczenie i wolę bogów. Już w inwokacji można także dostrzec typowe dla Iliady epitety, pochodzące jeszcze z ustnej tradycji przekazywania eposów: klęski nieprzeliczone , bohaterowie potężni , sępy drapieżne , psy głodne , bogom równy Achilles , władca narodów Atryda . • Dwie płaszczyzny utworu : boska i ludzka; w wydarzeniach biorą udział bogowie i ludzie; bogowie aktywnie uczestniczą w walkach, lecz ludzie nie mogą wpłynąć na świat boski (to tzw. paralelizm wydarzeń w eposie). • Rola fatum – przeznaczenia , zgodnie z którym Parys ma przynieść Troi zgubę. • Charakterystyczne środki artystyczne: stałe epitety ( szybkonogi Achilles , przebiegły Ulisses , wolooka Hera ), porównania homeryckie : bardzo rozbu­ dowane, liczące co najmniej kilka wersów (są to porównania do zwierząt lub roślin), powtórzenia (styl rekurencyjny, który pomaga zapamiętać treść eposu). • mimesis , czyli w tym wypadku naśladowanie rzeczywistości poprzez mityczną fabułę, a także przez rytm wiersza, dbałość o szczegóły, która ujawnia się np. w opisie tarczy Achillesa, psychologiczne prawdopodobień- stwo (gniew Achillesa, ból i rozpacz Priama).  FRAGMENT PIEŚNI VI Pożegnanie Hektora z Andromachą  FORMA WYPOWIEDZI Pożegnanie Hektora z Andromachą przybiera formę dialogu. Najpierw głos zabiera Andromacha. W słowach pełnych patosu stara się zatrzymać męża. Jest pewna, że Hektor polegnie w walce, gdyż zna ona dobrze waleczność Achillesa. W jej wypowiedzi zawarta została charakterystyka herosa jako najdzielniej- szego greckiego wojownika. Z jego ręki zginęli wszyscy krewni Andromachy: w walce o Teby pokonał ojca i siedmiu braci, matkę uwolnił z niewoli, wziąwszy za nią wielki okup. Jednak i ona zginęła – Już Artemidy jej strzała w ojcowskim domu dosięgła . Słowa te potwierdzają stałą ingerencję bogów w sprawy ludz- kie. Andromacha straciła najbliższych, a teraz przyjdzie jej stracić ukochanego męża. POSTAĆ HEKTORA Hektor pokazany jest w tym fragmencie jako dzielny wojownik, który ponad wszystko ceni sobie sławę: Wstyd by mi było (…) gdybym tu w mieście pozostał, jak tchórz, z daleka od bitwy. Pewniak na teście Pewniak na teście