Vademecum matura - język polski

141 sztuka sztuka Sztuka w okresie romantyzmu odznaczała się pewnego rodzaju nieładem, irracjonal- nością, fantastyką. Dzieła często budziły niepokój, uczucie rozdarcia, a także grozę. Artyści operowali licznymi środkami ekspresji, a ich indywidualizm przejawiał się w swobodzie łamania reguł estetycznych oraz w kulcie jednostki. Podstawę estetyki stanowił symbolizm i kreacjonizm. Muzyka: Ludwik van Beethoven – prekursor muzyki romantycznej, Karol Maria Weber – twórca nowej opery, Franciszek Schubert, Feliks Mendelssohn, Robert Schumann, Franciszek Liszt, Fryderyk Szopen, Hektor Berlioz, Ryszard Wagner. Romantycy uważali muzykę za najdoskonalszą ze wszystkich sztuk – narzędzie wyra- żania najbardziej subtelnych uczuć. Dlatego kompozytorzy zerwali z regularnością budowy dzieła muzycznego, na pierwszy plan wysunęli melodię, operowali gwałtownymi zmianami tempa. Malarstwo: William Turner, Eugène Delacroix ( Wolność wiodąca lud na barykady ), Théodore Géricault ( Tratwa Meduzy ), Piotr Michałowski, Henryk Rodakowski, Caspar David Friedrich ( Skały kredowe na Rugii ), Henry Fuseli ( Koszmar ), Francisco Goya ( Rozstrze‑ lanie powstańców madryckich , Kolos ). Pojawia się nowy sposób przedstawiania pejzażu, przyrody. Często jest to specyficzny pejzaż romantyczny (góry, wzburzone morze, księżyc). Obrazy romantyków odznaczają się dynamiką. Ich tematem są wydarzenia historyczne, a także sceny z życia ludu. Henry Fuseli Koszmar , 1871 Eugène Delacroix Wolność wiodąca lud na barykady , 1830 Théodore Géricault Tratwa Meduzy Pewniak na teście